The Ministry of Time: een matige reis door de tijd

Het voorkant van het boek The Ministry of Time, geschreven door Kaliane Bradley.

In theorie zou dit het beste verhaal ooit kunnen zijn, maar toch vind ik het maar oké. Tijdreizen, romantiek, comedy: perfecte ingrediënten voor een science fiction boek naar mijn smaak. Het was verre van slecht, maar het was gewoon niet mijn smaak of mijn stijl. Dit heeft vooral te maken met de manier waarop het geschreven is. Kaliane Bradley’s debut was voor mij helaas maar middelmatig.

Waardering: 3 uit 5.

Het verhaal

Wat ik wel erg interessant vond was het verhaal zelf. Graham Gore word vanuit 1847 naar hedendaags Londen gebracht door een experiment van de overheid, en moet zich aanpassen aan de moderne tijd. Met behulp van onze hoofdkarakter, die niet genoemd word, ontdekt hij wat er allemaal is verandert. Van Spotify tot aan de Holocaust: er moet veel geleerd worden. Er komen verschillende onderwerpen te pas in dit boek, zoals racisme, misogynie, en homofobie, maar hoewel het wel aangekaart word vind ik het toch wel jammer dat de schrijfster er geen groter punt van heeft gemaakt. Het verhaal voelde daardoor een beetje te kort aan, want de schrijfster wou van alles en nog wat behandelen terwijl er maar een bepaald aantal bladzijden daarvoor waren. Daarom leek het dat alle maatschappelijke onderwerpen een beetje te rushed en niet optimaal gebruikt waren.

“We were told we were bringing the expats to safety. We refused to see the blood and hair on the floor of the madhouse.”

Het schrijfwerk vol metaforen

Het grootste ergerpuntje voor mij was ook de manier waarop het geschreven was. Sommige mensen kunnen het heel mooi vinden, maar ik vond het too much. Er werd zoveel beschreven op een aparte manier dat het soms afleidde van het verhaal zelf. Sommige zinnen waren wel echt heel goed daardoor, maar er waren ook velen die net de plank mis hebben geslagen voor mij. Love een goede metafoor, in principe kan dat juist je schrijfwerk mooier maken, maar als er meerdere metaforen op een pagina staan word ik gewoon moe van. Het deed me een beetje denken aan mijn eerste paar poëzie stukken, dat lees ik nu ook terug met de gedachte “wat bedoel je hier nou weer mee?” Het gebruik van poëtische taal kon een stuk minder en was op sommige plekken ook totaal niet nodig, maar het kan ook dat jij als lezer dit wel mooi vond.

“Forgiveness and hope are miracles. They let you change your life. They are time-travel.”

Niet alles is voor mij

Wat wel duidelijk is aan dit boek is dat het niet voor mij is. Ik hou bijvoorbeeld van een goed uitgelegde wereldopbouw, en in dit boek moest je maar geloven dat het zo was want uitleggen hoe dingen in elkaar zaten gebeurde hier niet. Het was wel leuk, maar als ik binnenkort mijn boekenkast weer moet opruimen omdat ik teveel boeken heb gaat deze wel als een van de eersten eruit. Ik connectte niet met de karakters, de romantiek en plot boeide me op een gegeven moment ook niet meer, en het schrijfwerk vond ik irritant. Dit verhaal had zoveel potentie en ik vind het zo jammer dat het geen 5 sterren is geworden.

Meer van mijn reviews lezen? Lees dan wat ik vond van Among the Burning Flowers van Samantha Shannon! Of laat een boze reactie achter als je denkt dat ik er helemaal naast zit, dat helpt ook voor de engagement.

Geef een reactie

Ontdek meer van Jolanda Zweers

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder