Als je trouw bent aan het boek moet je deze film niet kijken. “Wuthering Heights” is een door Emerald Fennell geregiseerde film die losjes gebaseerd is op het gelijknamige boek. Het boek, dat in 1847 is uitgebracht door Emily Brontë, wordt gezien als een van de belangrijkste boeken van de Engelse literatuur. Ook al ken je het boek niet (of je hebt het heel lang niet gelezen), is het nog een vage film die visueel wel heel mooi is.
Twijfelachtige casting keuzes
Voordat de film uit was waren mensen al niet blij. Margot Robbie is een fenomenale actrice, maar waarom speelt Jacob Elordi Heathcliff? Dit heeft niets te maken met zijn talenten, maar alles te maken met het feit dat Heathcliff in het boek een donkere huidskleur heeft en racisme een grote thema is voor het verhaal. Waarom kon Nelly Dean gespeeld worden door een Amerikaans-Aziatische actrice (Hong Chau), maar konden we geen gekleurde Heathcliff krijgen? Al vervang je alleen Elordi zonder het script verder aan te passen zou je een extra laag van betekenis krijgen die nu vervalt.
Fennell zei dat deze film is gemaakt op basis van haar eigen interpretatie van het boek, wat juist het kritiek erger maakte. Natuurlijk zou een witte Engelse vrouw alle hoofdpersonages ook als wit inbeelden, maar om een van de belangrijkste thema’s eruit te gooien puur voor je “interpretatie” klinkt alsof de regisseuse het boek niet goed gelezen heeft.
Aesthetics belangrijker dan logica?
Kijk, de beelden waren prachtig. Elke shot was een meesterwerk op zich. Het probleem is alleen dat er weinig logica zat in de kledij en het decor. Historisch gezien, maar ook op basis van het originele boek klopte er heel veel dingen niet. Alles kwam uit verschillende tijdsperiodes waardoor het een hotpot van historische en moderne trends werd. Het was erg prachtig, maar als ik nog een keer een korset op blote huid zie word ik helemaal gek.
Ik wil hier niet eens teveel op in gaan omdat het zo duidelijk sinds de eerste promotie foto’s dat de makers het niet boeit of alles klopt of niet. Het boeit hun niet waar het verhaal voor stond of in welke tijdperiode het was: dit is hun “eigen interpretatie” en door dat te zeggen denken ze gelijk een ‘get-out-of-jail’ kaart te kunnen gebruiken voor alle kritiek.
Te sexy? Of te weinig?
Als je kijkt naar het originele verhaal zou Emily Brontë omdraaien in het graf als ze zag hoe erotisch de film was. Je ziet in principe niets gebeuren, daarom dat het een leeftijdsgrens van 14 heeft, maar je hebt wel door wat er allemaal net buiten beeld gebeurt. De passie neemt de voorgrond in dit verhaal en alle andere belangrijke thema’s worden op de achtergrond gezet. Als je het vergelijkt met het boek is het dus veel te sexy, maar als je fan bent van Emerald Fennell’s andere films zoals Saltburn zou je teleurgesteld zijn dat er niets meer was.
Deze film Fennell’s eigen interpretatie op het verhaal en daarom lijkt het door al die seks-scenes meer op een fanfictie-film dan een verfilming van een klassieker. Ik kan me niet herinneren dat Isabella Linton als een hond moest gedragen door Heathcliff, maar dat gaf wel de verbazing bij de kijker die Fennell bedoelde. Sommige scènes waren schokkend, qua erotica maar ook qua duistere thema’s, maar dat was ook de bedoeling. Dat allereerste beeld dat je ziet wanneer de film begint laat gelijk de connectie met dood en passie zien dat een leidende thema is in deze film.
Conclusie
Uiteindelijk had ik me wel vermaakt in de bioscoop, maar ik vindt het geen aanrader. Het maakte me niet aan het huilen of lachen wanneer het had gemoeten. Ik was onder de indruk van de beelden, en het acteerwerk van Margot Robbie, maar verder dan dat vond ik het wel oké.
Het originele boek van Emily Brontë is wel een aanrader, ook omdat het een van mijn favoriete klassiekers is.
“Wuthering Heights” draait nu in de bioscoop.
Geef een reactie