Jolanda Zweers

Het verhaal

In de stad van White Roaring is een theehuis genaamd Spindrift die ’s nachts functioneert als illegaal bloedhuis voor vampieren. Het verhaal wordt verteld uit het perspectief van de twee eigenaren: Arthie en Jin Casimir. Geen bloedverwanten, maar ze zien elkaar wel als broer en zus omdat ze samen als wees opgroeiden. Samen vormen ze een groep met onze andere belangrijke personages (Flick, Laith, en Matteo) en smeden ze plannen om de Ram, de heerser van Ettenia, te ontmaskeren zodat ze hun theehuis kunnen redden en de onderdrukking tegen vampieren te stoppen.

Wat ik zo goed vond: de thema’s

Een goed boek is niet alleen goed omdat het leuk is, maar ook omdat het bepaalde thema’s mooi behandelt. In deze boekenserie komen meerdere thema’s aandachtig aan bod, en het wordt zorgvuldig maar uitbundig behandelt. Hier een paar voorbeelden:

Kolonialisme en vluchtelingen
Door de Ram is Ettenia een grootmacht geworden met verschillende koloniën, waaronder Ceylan, waar onze hoofdkarakter Arthie vandaan komt. Op jonge leeftijd is ze gedwongen om haar land te verlaten en moest ze overleven in Ettenia, dat qua sfeer lijkt op een oude versie van Engeland. Ceylan heeft daarentegen kenmerken van India, waaronder de bruine huidskleur van de bewoners en de traditionele sari’s. Arthie worstelt vaak met haar identiteit: ze voelt zich niet als een inwoner van Ettenia, maar ook niet meer van Ceylan, dus waar behoort ze thuis? Ook is het kolonialisme een belangrijk plot punt dat ik niet verder uit kan leggen, want spoilers!

Racisme en onderdrukking
Niet alleen worden de inwoners van de koloniën op neergekeken, maar ook de vampieren worden onderdrukt door het regime van de Ram. Ze worden beschuldigd van alle problemen ondanks dat ze er niks mee te maken hebben, en soms worden ze ook opgepakt en ontvoerd. In beide boeken gaat het om het opkomen voor deze minderheden: van het redden van het theehuis dat als een van de weinige veilige plaatsen functioneert voor vampieren, tot aan het beëindigen van de Ram’s koloniale en haatdragende praktijken.

Wat ietsjes beter kon: het einde

Ik moet toch iets zeggen als kritiek? Het duurde echt lang voordat ik hier op kwam, maar ik heb het boek ook nog geen 30 minuten uit dus ik ben het nog emotioneel aan het verwerken. Geen spoilers hier, don’t worry.

Het einde van boek 1 vond ik erg leuk omdat het eindigde op een cliffhanger en daarom wou ik direct boek 2 lezen. Boek 2 had wel een mooi einde dat alle punten zo goed als afrondde, maar toch vond ik het iets te snel gaan. Ik heb een bepaald karakter helemaal niet vergeven voor wat die gedaan heeft, maar het lijkt erop dat de groep diegene wel weer langzaam vertrouwt op het eind, alleen is dat ook niet helemaal duidelijk. Het verhaallijn van diegene is dus een beetje vaag geweest in boek 2, en het klinkt alsof diegene er alleen was om de plot verder te helpen.

De epiloog bestaat uit letterlijk twee pagina’s. Dit kon volgens mijn mening wel iets uitgebreider, wat makkelijk had gekund als alles net iets uitbundiger beschreven werd. In plaats van 1 zinnetje over een bepaald personage kan je er ook 5 van maken zodat we iets meer context hebben van hoe het met hun verder afloopt. Het was wel kort en krachtig, maar ik had zo graag een langere afkoeling gehad na de intensiteit van de hoofdstukken ervoor.

Tot slot

Dit boek was wel echt mijn cup of tea (pun intended). Het combineert een paar van mijn favoriete elementen op een hele leuke manier waardoor ik zoveel heb genoten van deze twee boeken. Ik wou dat mijn favoriete personage een beter einde kreeg, maar het is wat het is.

Nog meer leuke fantasyboeken lezen? Lees dan mijn reviews over The Poppy War en Among the Burning Flowers!